Lady Laura

Od redakcji

ORGIA MYŚLI O POLSCE

Zaktualizowano 08.06.2010

Orgia Myśli zaprasza do "Powiększenia" na nowy cykl spotkań
"Orgia Myśli o Polsce".

Nie można jej nie kochać. A skoro tak, to trzeba o niej myśleć. Polska - nasza ojczyzna. Nasze korzenie. Nasze przekleństwo. Nasza choroba i udręka. Nasza szkapa. Nasze miejsce i kultura. Nasz wstyd i duma. Nasza wieś i nasza jazda. Czy na pewno wiemy już o niej wszystko? Polska nie jest tylko komunałem, nie może być jedynie zbiorem banalnych prawd. Pewne prawdy czekają zresztą na odkrycie lub reinterpretację. Inne na pomyślenie lub wymyślenie. Polska nie musi być tylko przesądem; dawno opowiedzianą historią. Polska nie jest dana, póki my żyjemy. To dlatego Orgia Myśli zdecydowała się nią zająć. Przemyśleniu i wymyśleniu Polski od nowa ma służyć nowy cykl spotkań, jaki proponujemy. Aby opowiedzieć Polskę w naszym imieniu. Znaleźć nowe idee, krytycznie przyglądając się starym.

Najbliższe spotkanie 10.06.2010 (czwartek)

więcej

Z zasobów OM

Miklós Szentkuthy: Lustro Narcyza

Wówczas pomyślałem, że w miłości nie chodzi nigdy o kochany przedmiot, lecz o relację z nim. Atawistyczna ostrożność miłości każe nam przeczuwać, że jej temat jest tajemnicą, a więc jedną z ról wiecznego Non, dziką czarą cierpienia, która w każdej chwili gotowa jest się przelać. Bo niespodzianka nocy nie była logiczna, lecz miłosna: każdy przedmiot był tajemnicą, lecz tajemnicą miłosną, nie epistemologiczną. Widać to od razu na dnie każdej głębokiej myśli: upuszczona do Morza Martwego biała bransoletka, krnąbrny „souvenir” z Atlantydy, problem miłości. Pod każdą powłoką miłości szaleje brutalna uniwersalność pocałunku. Drzewo-pytanie, cień-pytanie, hetera-pytanie, pytanie-pytanie: jakże mam was kochać? Czy kobiety, cienie, morza to tylko wulgarne burze, które przemijają i czy miłość to spóźniona tęcza ponad nimi, strojąca się w żałosne piórka nierealność?

więcej

Heart Porno - plażowy cykl miniatur w odcinkach

Bachanalia rozpoczęły się za moimi plecami. Trzymałeś mnie za biodra i napierałeś od tyłu całym swoim ciężarem. Ostra krawędź parapetu wbijała się w mój brzuch i dzieliła ciało na niespójne, chwiejne połowy. Byłam jak klepsydra: powolny, płytki oddech nieprzerwanie napędzał krew...

In umbra voluptatis lusi

Jeśli istnieje coś takiego, jak bon ton pieprzenia, jak kultura kopulacji, jak honorowy kodeks jebaki, a istnieje ponad wszelką wątpliwość, to współuczestnik moich wstępnych igraszek był człowiekiem o nienagannych manierach i prawdziwie salonowym obyciu. Wycofał się pozostawiając mi swoją spermę, która była w tej sytuacji jedynym, co mogłoby mnie interesować.